mijn beste vriend

Ik hoor je wel. Maar ik zie je niet.

Ik zie je niet. Maar ik kan je bijna voelen.

Je zit in mijn hoofd. Ik krijg je er niet uit.

Ik heb je nodig. Als water. Als zon.

Als jij er bent, is alles goed.Mijn lieve vriend.

Dus ok, ja.  Jaaaa, zei ik. Echt?  écht, ja.

Je mag terug. Mijn beste vriend zijn.

Schrijf me. Alles of niets en niets er tussenin.

Wacht effe, waaaacht…. Zei je nu, alles???? Ben je gek?

Ja. Fuck. Ik kan niet anders. Ik heb je nodig. Als water. Als zon.

Het is wat het is.  Het is nooit anders geweest.

Jij en ik. Ik en jij.  We hebben elkaar nodig. Als water. Als zon.

Je bent wie ik ben. Lieve vriend.

En uiteindelijk wat maakt het uit.  Alles blijft. Zoals altijd.

Tussen jou en mij.

LouisLouise

Konden alle Louis maar in Louises veranderen. Wat een geschenk zou dat zijn voor de wereld, de vrouw in het algemeen en mij in het bijzonder.

Knettergek word ik ervan, absurde op simpele ratio aangestuurde wezens, niet in staat iets te beslissen als het niet zo meetbaar is als 1 plus 1 twee is. Betweterig berekend en tegelijk o zo onberekenbaar. Een leeg buikgevoelloos bestaan.

De meest cruciale beslissingen in het leven neem net je op gevoel: een lief, een partner, een huis. Kinderen.  Alle levenslange richtinggevende keuzes. De mooiste, de prachtigste, de meest intense momenten vol innige vreugde, diep verdriet, hartstochtelijke passie. Er voor gààn. Echt zijn. Authentiek. Tiens, niet toevallig het nieuwste congresthema, nu een vrouw aan het hoofd staat?

De marsmannen, bijna krijg je er medelijden mee. Wat ben ik blij dat ik alleen maar sterke xx-jes ben en de y-zwemmers het niet haalden. Man, wat ben ik blij dat ik een vrouw ben.

zon

als ik kon, plukte ik de zon

‘t heeft niet echt zin, het is niet alsof ik er iets bij win

gewoon een spontaan en gek gebaar

zomaar

 

Flard uit een langvervlogen studententijd, dagen vol onschuldige zorgeloosheid. Op de bank gekrabbeld, met professor Vermeersch als achtergrondmuziek. Hoe geluk in een klein hoekje kan schuilen. Mss moeten we maar weer wat meer op tafels schrijven. Mss is dit wel mijn upgedate variant van die tafel…

Paradox

  • Ik wil niet moe zijn maar ik ben doodop
  • ik wil vol energie zijn maar ik ben het niet
  • ik wil geen schulden maar ik moet wel
  • ik wil graag kinderen, maar we hebben er geen
  • ik wil niet huilen maar ik doe het toch
  • ik wil genieten maar het lukt me – even – niet
  • ik wil slapen maar ik word er zo moe van

Op een onbewoond eiland, daar zou ik willen zijn.

De Kerk is dood, lang leve de Kerk

Eerwaarde klant-wiedenkjeweldatjebent-zonder-service, gehaaste weggebruiker-in-tijdsnood-door-flikken-en-2de-rijbaanplakkers geplaagd, op-straat-gezette-werknemer-My God-wat-nu-zonder-inkomen met-schulden-en-kinderen-en-1-wedde, gedumpte slet-mijn-nieuwe-lief-is-jongerknapper-en-zoveel (zo veel!)beterinbeddanjij,

  • Bovenal bemin een god, zweer niet ijdel vloek nog spot,
  • heilig steeds de dag des heren, vader moeder zult gij eren.
  • Dood niet, spreek geen ergenis
  • doe nooit wat onkuisheid is.
  • Vlucht het stelen en bedriegen ook de achterklap en ‘t liegen.
  • Wees steeds kuis in uw gemoed en beheer nooit iemands goed.

Sorry dear god, deadline verstreken, tijd voor een update?

Lange Steenstraat

Monopoly. Vroeger altijd fun! Spelen met nep geld, beleggen in straten en huizen als een lieve lust, torenhoge risico’s zonder aan gevolgen te moeten denken … Griezelig wordt het als officiële instanties op een zelfde manier handelen in real time. In het spel zijn de regels nog fair en draag je zelf de gevolgen van je keuzes: winnen… of vol schaamte als (slechte) verliezer afdruipen. Zelfs het concept gevangenis voor the bad guys houdt er voorwaar stand. Hoewel, de Verwilsten van deze wereld moeten voortaan zien rond te komen met een magere werkloosheidsuitkering, dankzij de sponsoring van de Belgische staat. O ja, en met 5 mio euro natuurlijk… Vive le roi, vive la république?

Speed-Anorexia

Beating the numbers… Als je het gevoel hebt de controle over je leven te verliezen, krijg je de absurde nood om dit te compenseren. Door macht uit te oefenen over iets wat zich wel nog laat grijpen, macht over de digitale cijfers. Liefst iets dagelijks, zodat de competitie kan worden opgedreven en de verslaving speelt. Eten doe ik te graag om met mijn gewicht te jongleren. Daarentegen leg ik minstens 2 keer per dag mijn leven op een even gevaarlijke manier in de weegschaal. De kick van het winnen tegen de kilometerteller. Met als variant: wedstrijd tegen de gps. Een warme gelukzalige high, een adrenaline opstoot als je ziet dat je voorligt, binnensmonds vloeken en aanmoedigen, Komaann!, als je terug ingelopen wordt… Voer voor trendwatchers?

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.